SGRAFFITO
Technika zdobienia ścian polegająca na wycinaniu położonego warstwami różnokolorowego tynku. Najbardziej rozwinięta w dobie renesansu.

SKARPA
Filar przyścienny podpierający mury budowli z zewnątrz stosowany zwłaszcza w budownictwie gotyckim.

STOŁP
Wysoka murowana wieża o grubych murach. Była zazwyczaj pierwszą kamienną budowlą na terenie drewnianego na ogół grodu i nie stykała się z pozostałą zabudową. Służyła jako punkt ostatecznej obrony. Posiadała wejście na wysokości około 6m. a prowadzące do niego drewniane schody lub drabnę łatwo było zniszczyć. W czasie pokoju dolna część wieży była wykorzystywana jako tzw. loch głodowy.

STRZELNICA
Wąski otwór w murze umożliwiający ostrzał nieprzyjaciela chroniący zarazem obrońcę. Początkowo strzelnice miały kształt wąskiego prostokąta i zwane były szczelinowymi. Z chwilą rozpowszechnienia się broni palnej zostały zastąpione przez strzelnice kluczowe o kształcie odwróconej dziurki od klucza.

SZCZYT
Zwykle trójkątny ozdobny element architektoniczny wieńczący boczną lub frontową ścianę budynku.

WIEŻA
Wysoka budowla o małej powierzchni podstawy na planie koła lub wieloboku stojąca wolno albo wkomponowana w linię murów obronnych. Jej najwyższa część była wykorzystywana jako platforma obserwacyno-obronna. Zazwyczaj zwieńczona krenelażem czasami posiadała hurdycje lub machikuły.

WYKUSZ
Wystająca z lica muru na zewnątrz zamknięta część budynku nie sięgająca fundamentu wewnętrznie związana z pomieszczeniem.

ZENDRÓWKA
Specjalnie wypalana cegła o ciemnej barwie służąca do zdobienia ścian. Charakterystyczna dla czasów gotyku kiedy to ozdabiano nią pozbawione okien zewnętrzne fasady w powtarzające się wzory złożone z figur geometrycznych najczęściej rombów.