DONŻON
Wysoka murowana wieża o grubych murach zwana też stołpem. Była zazwyczaj pierwszą kamienną budowlą na terenie drewnianego na ogół grodu i nie łączyła się z pozostałą zabudową. Służyła jako punkt ostatecznej obrony. Posiadała wejście na wysokości około 6m. a prowadzące do niego drewniane schody lub drabnę łatwo było zniszczyć. W czasie pokoju dolna część wieży była wykorzystywana jako tzw. loch głodowy.

DORMITORIUM
sypialnie członków konwentu na zamku lub klasztorze

FOSA
Głęboki rów przeważnie nawodniony utrudniający podejście do zamku i wstrzymujący bezpośredni atak. Jako element fortyfikacji stosowana była już we wczesnych grodach obronnych.

GDANISKO
Stojąca poza murami obronnymi wieża spełniająca oprócz funkcji obronnych również sanitarne. Z zamkiem łączył ją kryty ganek liczący w niektórych przypadkach kilkadziesiąt metrów. Stanowiła charakterystyczny element zamków krzyżackich.

GRÓD
Pierwotna osada obronna ogrodzona palisadą lub obwałowana usytuowana w miejscu trudno dostepnym.

HEŁM
Ozdobne zwieńczenie wieży charakterystyczne dla architektury baroku.

HURDYCJA
Drewniane przedpiersie wystające przed lico muru obronnego z otworami w podłodze ułatwiającymi rażenie nieprzyjaciela u podnóża muru.

INFIRMERIA
Szpital w zamkach krzyżackich pełniący również funkcję przytułku.

KAPITULARZ
Reprezentacyjna na ogół największa sala na zamku, miejsce zebrań i uroczystości zakonnych. Zazwyczaj sąsiadowała z zamkową kaplicą.

KARTUSZ
Element dekoracyjny w kształcie ozdobnej tarczy z zawiniętymi rogami na którym umieszczano herb, tablice inskrypcyjną, płaskorzeźbę lub malowidło.