PRZYSZÓW

   Wśród licznych warowni które swe powstanie zawdzięczają królowi Kazimierzowi Wielkiemu Jan Długosz wymienia także Przyszów. Początkowo było to niewielkie założenie służące władcy jako miejsce postojów podczas polowań w pobliskiej Puszczy Sandomierskiej. Przyszowski zamek powstał na niewielkim wzniesieniu na lewym brzegu rzeki Łęg. Składał się z wieży oraz budynku mieszkalnego otoczonych parkanem. Obiekt miał zapewne także za zadanie ochronę wschodnich rubieży państwa nękanych najazdami tatarskimi.

   Za czasów króla Władysława Jagiełły który regularnie objeżdżał kraj zamek często gościł monarszy orszak. Spowodowało to rozbudowę warowni by można było pomieścić podążający za królem dwór. Zburzona została wieża a na jej miejsce wzniesiono budynki mieszkalne. Zmiany te ograniczyły walory obronne zamku a znacznie zwiększyły możliwości rezydencjonalne. W XVI wieku Przyszów staje się jedną z siedzib hetmana Jana Tarnowskiego. Z uwagi na niespokojne czasy oraz stałe zagrożenie ze strony Turcji nowy właściciel podejmuje prace mające na celu zwiększenie obronności rezydencji. Zamek zostaje otoczony fosą i drewniano-ziemnymi umocnieniami. Wjazd prowadzi prze bramę ze zwodzonym mostem. Według XVI-wiecznych lustracji zamek składał się z dwóch części zamku górnego i średniego oraz gospodarczego podzamcza.

   Po śmierci hetmana Tarnowskiego zamek zostaje zaniedbany i dopiero na początku XVII wieku podjęto prace przy jego odbudowie. Niestety w roku 1624 Przyszów zostaje zniszczony przez zagon tatarski który zapuścił się aż te okolice. Kolejnych zniszczeń dokonują wojska szwedzkie w czasie "potopu" a następnie oddziały zbuntowanych kozaków. Na początku XVIII wieku zamkowe ruiny zostają rozebrane a cegła wykorzystana do budowy klasztoru w Rozwadowie.

   Podobno jeszcze w latach powojennych były widoczne relikty murów. Obecnie jedynym śladem po królewskim zamku są słabo rozpoznawalne ziemne wały.